‘Van juf tot casemanager’

Toen ik nog een klein meisje was wilde ik altijd juf worden. Ik speelde altijd schooltje. Óf mijn knuffels waren de kinderen of mijn vriendinnetjes, maar ik was de juf.

Nadat ik mijn mavo diploma had gehaald ben ik ‘MBO 3 klassenassistent’ gaan studeren. Hier liep ik stage bij een aantal basisscholen, maar bij mijn laatste stageplek adviseerde mijn stagebegeleider dat ik beter iets op individueel vlak met kinderen kon gaan gaan doen.

Ik wilde hoe dan ook naar het HBO en heb toen nog 1 jaar ‘MBO 4 activiteitenbegeleider’ gedaan. Ik liep stage op een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen en mijn interesse voor kinderen met gedragsproblematiek was geprikkeld. Het was een pittig jaar, maar heel leerzaam. Nadat ik mijn diploma gehaald had heb ik besloten om geen PABO te gaan doen, maar om Pedagogiek te gaan studeren in Amsterdam.

Tijdens mijn studie ben ik in de kinderopvang gaan werken om naast de huur voor mijn studentenkamer, ook al die avondjes uit te kunnen betalen. Ik wist al gauw dat ik de jeugdzorg in wilde en het liefste richting de gesloten jeugdinrichting. Ik heb daarom de differentiatie ‘agoog in de GGZ’ gevolgd. Ik mocht een jaar stage gaan lopen. Dit werd het huis van bewaring ‘de Koepel’ in Haarlem. Ik liep met de maatschappelijk werker mee en heb heel veel gezien, gehoord en vooral geleerd. Uiteindelijk heb ik mijn diploma gehaald en bij verschillende instellingen  gesolliciteerd. Helaas was het in die periode heel erg moeilijk om ergens binnen te komen.

Gelukkig had ik mijn baan binnen de kinderopvang en heb ik besloten dat ik dan binnen deze sector hogerop wilde. Ik solliciteerde als assistent leidinggevende en dit heb ik een jaar gedaan.

Toch was dit het niet en kwam ik op een punt dat ik even
helemaal niet wist wat ik nou wilde.

 

Ik ben toen toch maar gestart met de PABO, maar ook dit was het toch niet. Uiteindelijk ben ik benaderd door een detacheringsbureau. Er startte een project bij een grote verzekeraar. Telefonisch contact opnemen met tussenpersonen van klanten met een beleggingsverzekering. Ik had hele leuke collega’s waardoor ik het precies een jaar heb volgehouden, maar qua werk not my cup of tea.

Ik werd benaderd door Robidus dat zij op zoek waren naar verzuimconsulenten. Ik wist op dat moment niet precies wat het werk in zou houden, maar deze kans zou mij wel weer meer mogelijkheden kunnen bieden.

We startten met 4 verzuimconsulten en met een nieuwe klant. Vanaf dag 1 moesten we gaan bellen met uitzendkrachten die zich ziek hadden gemeld. De enige houvast was het belscript, maar aangezien elk persoon anders is en daarom elke ziekmelding ook, was het lastig om je aan dat belscript te houden. Via de werkgever startte ik met een traineeship Casemanagement. Hierna mocht ik de dossiers tot 12 weken bij mij houden. Ik merkte dat ik dit een stuk leuker vond dan het werk als verzuimconsulent, waarbij je de dossiers tot 4 weken en later tot 2 weken bij je hield.

Als casemanager had ik veel meer diepgang in mijn gesprekken en
merkte dat ik hier energie van kreeg.

 

Ik raakte zwanger en wilde na mijn verlof drie i.p.v. vijf dagen werken. Helaas kon ik mijn functie als casemanager dan niet meer vervullen en werd ik na mijn verlof weer verzuimconsulent. Hier was ik niet blij mee, maar ik stond wel achter mij keuze om minder te gaan werken. Uiteindelijk hebben we in gezamenlijk overleg besloten dat mijn contract niet verlengd werd.

Nadat ik nog twee maanden bij een andere werkgever had gewerkt, solliciteerde ik bij de Arbodienst in Wormer. Gelukkig werd ik aangenomen en startte daar met een cursus casemanagement van CS opleidingen. De benadering van de Arbodienst was alsof ik in een warm bad terecht kwam, een soort van grote familie. Fijne collega’s en erg leuke klanten en natuurlijk de werkzaamheden maakte dat ik het erg naar mijn zin had.

Vervolgens kreeg mijn partner een mooie mogelijkheid om de volgende stap in zijn carrière te maken. Dit zou alleen wel in Vlissingen en gedeeltelijk in Zwijndrecht worden. Na lang overleg en wikken en wegen hebben we besloten dat hij de uitdaging daar aan zou gaan, dat wij ons huis te koop zouden zetten en dat wij zouden gaan kijken waar we dan wilde gaan wonen. De keuze moest gaan vallen op Hoogerheide, Roosendaal of Bergen op Zoom. We zijn die kant op gereden en hadden beide het beste gevoel bij Bergen op Zoom. We zijn er nog een weekendje heen geweest en hadden wel echt het idee dat wij hier ons thuis zouden gaan voelen. Ondertussen was ons huis binnen 4 weken verkocht en moesten we snel een woning in Bergen op Zoom gaan zoeken. Ook dat lukte. Op 16 januari kregen we de sleutel en op 20 januari startte mijn partner bij zijn nieuwe baan. Ik had mijn baan bij de Arbodienst opgezegd, omdat het qua afstand niet haalbaar zou zijn.

Na ongeveer een maand thuis te hebben gezeten, wilde ik wel weer graag werken. Ik zag de vacature voor interim casemanager bij SV Werkt voorbij komen en heb contact gezocht met Daisy. Het gesprek was heel prettig en ik ging na dit gesprek enthousiast naar huis. Zij wilde graag met mij in zee en op 1 april zou ik voor drie maanden starten via SV Werkt bij Achmea.

En toen stond de wereld op zijn kop door ‘Corona’.

 

Gelukkig is het mogelijk om een weekje later toch te starten en zal het inwerken online gebeuren. Toch wel bizar hoe het virus zoveel invloed kan hebben op alles en iedereen en ik denk ook zeker wel op het werk als casemanager. Gelukkig kunnen wij onze functie nog wel uitvoeren en ik denk dat er veel interessante vraagstukken uit voort kunnen komen. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in om deze uitdaging aan te gaan en om weer lekker aan de slag te gaan, ondanks dat het vanuit huis is en je collega’s na een paar weken waarschijnlijk pas gaat zien.

Kom maar op en laten we er samen, maar toch op afstand, een leerzame en gezellige tijd van maken!

 

Auteur: Sanne van Poppel – Casemanager SV Werkt