Werkgevers worstelen met groeiend verzuim door stress
Dat was vorige week de kop bij de NOS. Het aantal verzuimdagen door stressgerelateerde klachten is in vijf jaar tijd met bijna 50% gestegen. CNV herkent het beeld en wijst op weinig ruimte voor flexibiliteit.
Ook personeelstekorten en hoge werkdruk komen in het artikel aan bod. Zaken waar een werkgever iets mee moet of kan. En natuurlijk heeft een werkgever een verantwoordelijkheid als de werkdruk structureel te hoog is of mensen worden overvraagd.
Maar ik bleef toch een beetje hangen bij die kop. Want waar worstelen werkgevers volgens mij eigenlijk mee?
Met het groeiende verzuim, zeker. Maar volgens mij óók met de vraag: waar houdt hun verantwoordelijkheid op? Maar volgens mij óók met de vraag: waar houdt hun verantwoordelijkheid op? Stress ontstaat niet alleen op het werk. Mensen nemen ook hun thuissituatie mee. Geldzorgen, mantelzorg, een scheiding, problemen met kinderen, slecht slapen, rouw, psychische klachten.
Werk en privé laten zich in de wereld van verzuim allesbehalve netjes van elkaar scheiden. Daarom vind ik de reactie van CNV te eenzijdig. Zolang we bij dit soort cijfers vooral bespreken wat de werkgever anders moet doen, missen we een deel van het verhaal. De werknemer heeft zelf óók een verantwoordelijkheid. Daarmee wil ik niet zeggen dat die deze niet neemt. Maar de werkgever neemt in ons systeem al behoorlijk veel op zich.
Dat zie ik dagelijks. Als Jeroen van de Buitendienst kom ik veel bij arbodiensten over de vloer. En daar is de afgelopen jaren een enorme schil omheen gebouwd. De zogenaamde providerboog. Psychologen, schuldhulpverleners, budgetcoaches, mediators, fysiotherapeuten, re-integratiespecialisten, slaapcoaches en rouwcoaches. En dan vergeet ik er nog wel een paar.
Via de werkgever lukt het soms zelfs sneller om hulp te organiseren bij financiële, psychische, fysieke of sociale problemen dan via de reguliere weg. Natuurlijk zit daar ook een bedrijfseconomisch belang achter. Snellere hulp kan betekenen dat iemand aan het werk blijft of eerder terugkeert. Maar de werknemer wordt wél geholpen.
Het zou me niet verbazen als straks ook vervangende mantelzorg in die providerboog zit. Als iemand daardoor kan blijven werken, is daar waarschijnlijk een prima rekensom van te maken. Misschien is dat zelfs wel heel verstandig. En toch kom ik terug bij die kop. Ja, werkgevers worstelen. Volgens mij steeds vaker ook met deze vraag: Waar houdt de verantwoordelijkheid van de werkgever op en wat vinden we eigenlijk dat we als samenleving moeten oplossen?
Ook personeelstekorten en hoge werkdruk komen in het artikel aan bod. Zaken waar een werkgever iets mee moet of kan. En natuurlijk heeft een werkgever een verantwoordelijkheid als de werkdruk structureel te hoog is of mensen worden overvraagd.
Maar ik bleef toch een beetje hangen bij die kop. Want waar worstelen werkgevers volgens mij eigenlijk mee?
Met het groeiende verzuim, zeker. Maar volgens mij óók met de vraag: waar houdt hun verantwoordelijkheid op? Maar volgens mij óók met de vraag: waar houdt hun verantwoordelijkheid op? Stress ontstaat niet alleen op het werk. Mensen nemen ook hun thuissituatie mee. Geldzorgen, mantelzorg, een scheiding, problemen met kinderen, slecht slapen, rouw, psychische klachten.
Werk en privé laten zich in de wereld van verzuim allesbehalve netjes van elkaar scheiden. Daarom vind ik de reactie van CNV te eenzijdig. Zolang we bij dit soort cijfers vooral bespreken wat de werkgever anders moet doen, missen we een deel van het verhaal. De werknemer heeft zelf óók een verantwoordelijkheid. Daarmee wil ik niet zeggen dat die deze niet neemt. Maar de werkgever neemt in ons systeem al behoorlijk veel op zich.
Dat zie ik dagelijks. Als Jeroen van de Buitendienst kom ik veel bij arbodiensten over de vloer. En daar is de afgelopen jaren een enorme schil omheen gebouwd. De zogenaamde providerboog. Psychologen, schuldhulpverleners, budgetcoaches, mediators, fysiotherapeuten, re-integratiespecialisten, slaapcoaches en rouwcoaches. En dan vergeet ik er nog wel een paar.
Via de werkgever lukt het soms zelfs sneller om hulp te organiseren bij financiële, psychische, fysieke of sociale problemen dan via de reguliere weg. Natuurlijk zit daar ook een bedrijfseconomisch belang achter. Snellere hulp kan betekenen dat iemand aan het werk blijft of eerder terugkeert. Maar de werknemer wordt wél geholpen.
Het zou me niet verbazen als straks ook vervangende mantelzorg in die providerboog zit. Als iemand daardoor kan blijven werken, is daar waarschijnlijk een prima rekensom van te maken. Misschien is dat zelfs wel heel verstandig. En toch kom ik terug bij die kop. Ja, werkgevers worstelen. Volgens mij steeds vaker ook met deze vraag: Waar houdt de verantwoordelijkheid van de werkgever op en wat vinden we eigenlijk dat we als samenleving moeten oplossen?
